17-11-08

Niets verandert...

 

GAU TA ARGI

 

Fouille !

Déshabillez-vous,

Penchez-vous, toussez...

Retournez-vous, soulevez les pieds !

 

Mes rêves m'ont plongé dans un cauchemar,

Celui de la nuit carcérale et de l'exil.

De ma quête de justice et de dignité,

Je n'ai retiré que pleurs et douleurs.

 

Dix ans maintenant,

Que nos regards ne se sont pas croisés,

Que nos voix ne se sont pas mêlées,

Que nos rires, ensemble, n'ont pas résonné.

 

Dix ans, l'âge de ton enfant.

Combien de fois t'es-tu la nuit levé,

Pour apaiser ses rêves agités ?

Combien de fois l'as-tu consolé ?

 

De mon corps piégé, emmuré,

Vers lui, souvent, vont mes pensées.

Comme si pour échapper à mon asphyxie,

En lui, je puisais mon énergie.

 

Mais un jour, nous nous retrouverons,

Et vers l'horizon nous regarderons,

En pensant au passé vécu séparés.

Ombre et lumière de la vie incarnés.

 

Gabi MOUESCA

 

 

 

 

 

GAU TA ARGI

 

Fouillering!

Kleed je uit,

Buig voorover, hoest...

Draai je om, hef je voeten op!

 

Mijn dromen dompelden mij in een nachtmerrie,

Deze van de gevangenisnacht en de verbanning.

Mijn zoektocht naar gerechtigheid en waardigheid

Brachten me enkel tranen en leed.

 

Al tien jaar,

Dat onze blikken zich niet kruisten,

Dat onze stemmen zich niet mengden,

Dat ons gezamenlijk lachen niet meer weerklonk.

 

Tien jaar, de leeftijd van je kind.

Hoe dikwijls kwam je 's nachts je bed uit

Om zijn rusteloze dromen te sussen?

Hoe dikwijls troostte je hem?

 

Vanuit mijn gevangen, ommuurde lichaam,

Gaan mijn gedachten, zo dikwijls, naar hem.

Alsof ik, om aan mijn verstikking te ontsnappen,

In hem weer kracht kon putten.

 

Maar, een mooie dag, zullen we elkaar weervinden

En naar de horizon kijken

Denkend aan het verleden toen we gescheiden waren.

De vleesgeworden schaduw en licht van het leven.

 

 

 

 

22:18 Gepost door F. in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.