06-03-06

Concertnieuws

Enigszins gefrustreerd moest ik, vorige zaterdag 4 maart, vaststellen dat de link naar het steunconcert aan Ingrid Betancourt, in Auray (Bretagne) niet werkte…

 

Wel kregen we een vertaling van een artikel uit de krant GARA over het, zo te lezen, memorabele concert van Lluis Llach op 3 maart

 

 

Gara 05 03.06

Optreden Lluís Llach in Vitoria – Gasteiz

 

Een collectieve emotionele onderdompeling



Vrijdagnacht trilde de Buesa Arena en deze keer was het niet voor een overwinning van de basketploeg Tau…

Een stroom van emoties, herinneringen en gevoelens verbreidde zich via de muziek,  de woorden, de poesie en de klank van de piano. Ook klonken er doodsklokken… klokken van droefheid, woede, onmacht maar ook van hoop.

… 30 jaar geleden. Een bloedbad, aangericht door de politie, traumatiseerde de stad die met vijf dode arbeiders achter bleef. Dit feit zou de komende generatie van Gasteiz merken.

Lluis Llach speelde een “thuiswedstrijd”, met een toegewijd publiek, gekomen uit heel Baskenland en uit Catalonië klaar om een bad van collectieve emotie te ondergaan. Achtduizend personen onder wie vele gekende gezichten uit de politieke, syndicale en culturele wereld. Catalaanse vlaggen, sommige republikeinse, Baskische vlaggen, met een zwart rouwlintje, en spandoeken die om gerechtigheid vroegen.

 Hij kwam, enkele minuten later dan aangekondigd. Zoals gewoonlijk, gekleed in donkere kledij, een muts op het hoofd en de hand op het hart als antwoord op de ovatie die hij ontving. “Goede avond, goede avond. Het is een zeer speciale avond.” En, gezeten aan zijn piano, begon hij met “april 74” …. waarmee hij de mensen van zijn generatie wilde “heroveren”. “Ik kom van ver, in jaren.”

Met zijn begeleidingsgroep liet Llach een handvol liederen horen, waarvan hij de titels aankondigde in het Baskisch, het Catalaans en het Spaans. “Witte Rozen” werd opgedragen aan de voorzitter van de vereniging “Slachtoffers van 3 maart”, (enkele uren eerder aangehouden bij de manifestatie) “die nu hier had moeten zijn”. En vooraleer hij “Verges 50” , vol droombeelden, inzette, wou hij eerst een liefdesverklaring aan Mikel Laboa afleggen.

“ … die ik innig wil omhelzen. Wij zijn nu beide kalende oudjes. Telkens ik naar Baskenland kom voel ik een ongeremde liefde voor hem. Ik ben geen cowboy maar de gevoelens zijn dezelfde”

Waarna er twee zeer geïnspireerde liedjes kwamen waaronder “Pais petit”, over zijn kleine dorp. Hij sloot dit eerste deel af met een uitnodiging tot een reis naar Itaca.

Tijdens het tweede deel was hij vergezeld van het Symfonisch Orkest van Gasteiz en de koorleden van het Orfeón van Donostia. Nadat hij de muzikale directeur, Enrique Ricci, bedankt had begon hij aan de hommage aan de slachtoffers van 3 maart.

 “Ik weet niet of ik me goed kan uitdrukken want de gevoelens en de herinneringen volgen elkaar snel op. Ik zou dit concert willen opdragen aan de families, de vrienden en vriendinnen van de slachtoffers, als een stevige omarming. Een omarming vol tederheid en solidariteit. We weten allemaal dat het toen ging om een daad van Staatsterrorisme, uitgevoerd door diegenen die zich ordestrijdkrachten noemden, staatsbedienden, waarvan er sommigen nog in leven zijn. Dat weten we allemaal.” En hij herinnerde eraan dat, in die 30 jaar dat de raven regeerden, nooit vergiffenis werd gevraagd. Onder het geroep van “Het Volk zal dit nooit vergeven” verklaarde de zanger uit Verges, dat “hoewel de verantwoordelijken denken dat de tijd verder gaat, zullen onze herinneringen hen voor altijd achtervolgen”

Eerste klokken

En de eerste klokken klonken. De tijd stopte in de Buesa Arena toen op een groot filmscherm, in vertraagd tempo, de brutale beelden van het politieoptreden buiten de kerk van (de wijk) Zaramaga getoond werden en het orkest de eerste noten van “Doodsklokken” liet horen, samen met het huiveringwekkende gemurmel van het koor dat overging in woedende “Moordenaars, dat jullie nooit rust zullen kennen in lengte van dagen en dat onze herinneringen jullie zullen blijven achtervolgen.”

 

De staande ovatie van het publiek kwam enkel tot stilte toen leden van de Vereniging Slachtoffers van 3 maart op het podium kwamen om Lluís Llach te bedanken en om de arrestaties aan te klagen die eerder plaats vonden, tijden de manifestatie.

 

Het applaus hield niet op en de Catalaanse muziek bleef weerklinken. De “emotionele en politieke impact “ was voelbaar. Bij de herhaling van het eerste deel van “Doodsklokken”, met de pijnlijke zwart-wit beelden werd een nieuwe golf van emoties aangesproken. Aanstekers gingen de lucht in.

Meer applaus en afscheid van Llach die terug kwam om eerst een ode aan de liefde voor de muziek te zingen waarna hij, voor een rechtstaand publiek nog enkele bisnummers bracht. Met het historische nummer “L’Estaca” en enkele “independentzia” slogans  werd de nacht van 3 maart 2006 besloten.

 Vertaling: W.Hensgen

 

08:30 Gepost door F. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.